Dyskusje nad wyborem odpowiedniej nazwy, były długie i burzliwe, już w 2004, przy zakładaniu Stowarzyszenia na rzecz Ratowania Dziedzictwa Kulturowego Łemków. Ostatecznie wybraliśmy nazwę TERKA – tak po łemkowsku nazywa się TARNINA (łac. Prunus spinosa).
Jest to krzew z rodziny różowatych, z rodzaju śliw. Choć przy innych reprezentantach swej rodziny wydaje się niepozorna, jest rośliną wyjątkowo pożyteczną i wartościową. Jak wyczytaliśmy w różnych opracowaniach naukowych - już starożytni Grecy znali i cenili właściwości lecznicze kwiatów, kory i owoców TERKI. Krzew ten nie ma specjalnych wymagań glebowych i klimatycznych, ale najlepiej rozwija się (oczywiście) na słonecznych zboczach górskich i obrzeżach lasów. Wiosną TERKA pokrywa się delikatnymi kwiatami, jesienią można zbierać niewielkie śliweczki, po przemrożeniu znakomite na nalewki i konfitury.
TERKA (rzeczownik rodzaju żeńskiego) jest odporna, przed próbami karczowania i zadeptania skutecznie broni się ostrymi cierniami. I odrasta (jak widać po wydarzeniach drugiej połowy 2007). Zdarzają się przypadki, że terka zostaje świadomie niszczona, ponieważ nie wszyscy tolerują kolczaste krzewy, które w bezpośrednim zasięgu bywają uciążliwe. Jak jednak głosi tradycja ludowa, poparta udokumentowanymi przykładami, ludzie tacy - prędzej czy później - zostają ukarani przez los, ponieważ krzew terki jest pod szczególną ochroną sił nadprzyrodzonych.
Zapewne dlatego (jeszcze przed wyczytaniem tych wszystkich mądrości) intuicyjnie przyjęliśmy nazwę TERKA.
Z nazwą tą łączy się też piękna pieśń łemkowska: „Зродыли ся теркы за горамы”.
|
o nazwie